|
Woorden zijn in een dansvoorstelling dus aanwezig in de vorm van een verhaal waarop de choreografie gebaseerd is, in de teksten die door dansers uitgesproken of gezongen worden of door acteurs die naast dansers spelen en bewegen. Tot slot kunnen woorden ook nog op een andere manier de wereld van dans binnendringen. Bijvoorbeeld door op een doek woorden, teksten, namen en letters te projecteren, of door op woorden te dansen.
Woorden in muziek kennen we allemaal uit de popmuziek,
en uit ervaring weten we dat daar prima op bewogen kan worden. Sommige choreografen delen dit standpunt en gebruiken het in hun danswerk. Popmuziek drukt vaak een gevoel uit dat de choreograaf ook met zijn dans wil overdragen. Soms wordt er nog letterlijker op woorden bewogen, bijvoorbeeld op een gedicht.
|
Een bekend voorbeeld is het stuk Shutters Shut (2003) van het
choreografenduo Lightfoot Léon voor Nederlands Danstheater II. Het stuk
wordt gedanst op het gedicht If I told him: A completed portrait of
Picasso uit 1912 van Getrude Stein, en is te zien als een studie naar
dit gedicht. De bewegingen die op de woorden gedanst worden lijken een
vertolking van het gedicht in beweging te zijn.
De dans is heel erg ‘gezet’ op de woorden; als er gesproken wordt wordt er gedanst, als er stilte valt in de zinnen, staan de dansers ook stil en de bewegingen duren even lang als de uitspreken van woorden in beslag neemt. De titel van het dansstuk is ontleend aan zinnen uit het gedicht: “Shutters shut and open so do queens. Shutters shut and shutters and so shutters shut and shutters and so and so shutters and so shutters shut and so shutters shut and shutters and so. And so shutters shut and so and also. And also and so and so and also.” (Gertrude Stein 1912)
|