Autoriteiten zijn het, choreografe Pauline Roelants en regisseur Maarten van der Put, de artistieke spil van het in Eindhoven zetelende gezelschap United-C. Autoriteiten op het gebied van video, performance, muziek, tekst, erotiek, beeldende kunst. Allemaal elementen die de voorstellingen van United-C kleuren en die de groep onderscheiden van alle andere gezelschappen die multidisciplinaire elementen gebruiken om hun voorstellingen te onderstrepen.De stukken van United-C zijn gebouwd op associaties, nooit op verhaal of inhoud. Het enige dat alle creaties bindt, is de mens in zijn handelen en doen.

En dan het liefst díe handelingen die voortkomen uit zijn onderbewustzijn. Deze werkwijze heeft ertoe bijdragen, dat het oeuvre van United-C in feite een reeks fragmentarisch opgebouwde portretten is, allemaal gegroepeerd rond de menselijke emoties. De rede is vaak ver te zoeken, de zogenaamde beschaving wordt door de werkwijze van Maarten van der Put en Pauline Roelants onverbiddelijk doorgeprikt.

United-C begint in 1987 als Tegentijd. Beeldend kunstenaar Maarten van der Put en danseres/choreografe Pauline Roelants vinden elkaar en maken prachtige voorstellingen als ‘Contempo’, ‘Harde klappen en echte zoenen’ en ‘Untitled (Cowboys)’. De toevoeging aan de titel van de laatste choreografie komt terug als het artistieke duo de naam van Tegentijd wijzigt in United Cowboys. Dat is in 1992, in 2000 wordt de naam opnieuw gewijzigd. Nu in United-C, omdat de toevoeging ‘cowboys’ nogal eens de vraag opwerpt of de groep ook aan line-dance doet… United-C ontwikkelt zich nadien heel naturel en precies volgens de ideeën van Pauline Roelants en Maarten van der Put. Een juweeltje is de voorstelling ‘Believer’, waarin stinkende, van menselijkheid druipende pleisters op de realiteit van hetgeen op het podium gebeurt, worden geplakt. En ook ‘Boy XL’, gebaseerd op de moord op Theo van Gogh is een sleutelstuk in het repertoire van United-C.

‘The Passenger’ uit 2007 is een verbeelding van de onvoorspelbare levensreis die iedere mens maakt en die onherroepelijk uitmondt in zijn dood. Apocalyptisch zijn de beelden die – gevoed door een orkaan van gitaarklanken en slagwerkgeweld – laten zien hoe Pauline Roelants bijna verdrinkt in een aquarium, hoe dansers radeloos bewegen en bijeengebonden paardenstaarten als masttouwen zwiepen op een zwalkend schip. Duister en verdoemd, maar wie de choreografie ooit zag, wordt er nooit meer door losgelaten.

United-C laat tegengeluiden horen. Door danseressen naakt te laten optreden, om de verloedering op het gebied van erotiek te laten zien. Of door met bloed de persoonlijkheid van De Mens aan te snijden. Maar altijd met de bedoeling om de toeschouwer zijn eigen realiteit aan die voorstellingen te laten ontlenen. Nooit om een boodschap op te dringen. En al helemaal niet om die überhaupt te brengen.

United-C is er ook veel aan gelegen zijn kunst onder een breed publiek te brengen. Jongeren worden daartoe aangesproken middels de eigen educatieafdeling Unit Educatie. En sinds 2004 organiseert United-C jaarlijks het project Lust for Life, een verzameling kunstdisciplines waarmee jongeren én ouderen worden uitgenodigd kennis te komen nemen van de veelzijdigheid van deze opvallende kunstenaarsgroep.