Een betonnen, desolate bunker in het hart van het Rotterdamse stadscentrum. Ooit was het gebouw het onderkomen van het Amerikaanse consulaat, nu in 2005 is deze tot treurnis stemmende plek het podium voor ‘Unmade Beds’ van Pia Meuthen. Een choreografe die theater, dans en literatuur ingenieus met elkaar verweeft. In ‘Unmade Beds’ doet ze dat als in een ‘film noir’ en dat is binnen de gekozen voorstellingslocatie een gouden vondst. In de ijskoude ruimte van beton en glas richtten de uitvoerders Barbara Mullin en Kevin Polak ooit hun liefdesnestje in.

‘Unmade Beds’ speelt zich af in een huiskamer, studio en slaapkamer. Het publiek trekt met de man en vrouw door de drie vertrekken en wordt geconfronteerd met een van de grootste vormen van leed die een mens kan overkomen: het stuklopen van een relatie. ‘Unmade Beds’ zit vol schitterende vondsten. Theatermaker Dirk Groeneveld dramatiseerde het boek ‘Intimiteit’ van Hanif Kureishi. Zijn tekstflarden vertellen samen met het spel van Mullin en Polak (die geen woord spreekt) het verhaal van dit in unieke bewegingstaal gevangen meesterwerkje.

Met ‘Unmade Beds’ schenkt de in Den Bosch wonende Pia Meuthen een indrukwekkend monument aan het Brabantse dansgewest. De creatie wordt genomineerd voor de VSCD Dansprijs 2005 voor de beste productie van het seizoen. Maar ‘Unmade Beds’ is ook zonder die nominatie gewoonweg een hoogtepunt in een oeuvre, dat zich kenmerkt door de zoektocht die Pia Meuthen onderneemt naar het binnenste van de mens. Daar waar begeerte en liefde, hallucinatie en het verlies van controle over lichaam en geest wel of niet naast elkaar, wel of niet afwisselend, altijd een rol spelen. En als er dan uit de brij van alsmaar zoeken resultaten opborrelen, dan legt Pia Meuthen die in de handen van het publiek. Dat mag er een eigen uitleg aan geven, want van verhaaltjes vertellen houdt de choreografe niet. Pia Meuthen wordt in 1972 geboren in het Duitse Duisburg. Zij studeert van 1993 tot 1997 aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten en Fontys Danacademie in Tilburg. Amsterdam verlaat ze, omdat ze zich wil ontwikkelen als choreograaf. Dat doet ze ook: vanaf 1998 heeft ze achttien creaties op haar naam, waarbij de laatste, ‘Nude’ de première beleeft tijdens Dansweek 2009.

Die achttien choreografieën maakt ze als freelancer, waarbij werkplaatsen, productiehuizen en dansgezelschappen haar opdrachtgever zijn. In 2002 richt Pia Meuthen haar eigen productiemaatschappij op: Panama Pictures. Onder deze paraplu realiseert ze de voorstellingen ‘Desert Trip’, ‘Unmade Beds’, Newbodies’, ‘Odd’ en ‘Go tell the women (we’re leaving)’. Intussen duikt ze ook op andere plekken op. Het Springdancefestival nodigt haar uit voor het Springdance Talent Program in Nottingham en het Sadler’s Wellls Theatre in Londen plaatst haar op de nominatie om er een befaamde workshop te volgen.

Dit jaar heeft Pia Meuthen zich aangesloten bij Danshuis Station Zuid in Tilburg. Zij is er tot en met 2012 huischoreograaf. Daar krijgt zij de kans om samen met dansers toe te werken naar het eindresultaat van voorstellingen. “Dat intieme werk in de studio is het mooiste. Het raakt me als mijn idee door een danser wordt opgepakt. Als die het vol overgave neerzet”, zegt ze in een interview.

Dit alles wil ze bereiken via haar grootste inspiratiebronnen: film en literatuur. In haar choreografie ‘Brenda & Marcel’ is de Italiaanse film ‘Una Giornata Particolare’ met Sophia Loren en Marcello Mastroianni de inspiratiebron. Waaraan ze echter wel een geheel eigen draai meegeeft. Aan werk van auteurs als Ian McEwan, Heiner Müller en Albert Camus ook, allemaal tekenen dat Pia Meuthen het leven van alledag én dat van de kunstenaar, volledig wil doorgronden.