|
En nog recenter voorbeeld van video als toepassing in een dansvoorstelling is Sonata (2008) van Stephen Shropshire bij Station Zuid. In de voorstelling worden zes solo’s gedanst door 1 danser op muziek van Bach en Anne Parlevliet, die live ten gehore wordt gebracht door 1 muzikante.
In Sonata zet Shropshire voor het eerst live video in, en de manier waarop hij dat doet is verrassend. Zowel op een vast wit achterdoek als op een ietwat transparant doek gespannen op een verrijdbaar frame, is geprojecteerd materiaal te zien. Ook is er een televisietoestel op wielen op de vloer aanwezig.
|
Gefilmde beelden van de danser die vooraf opgenomen zijn worden afgewisseld met live videobeelden.
De danser beconcurreert zichzelf met zijn filmische ik. Als toeschouwer wissel je je blik naar de live danser af met een blik op zijn filmische evenbeeld. Met dit gegeven wordt gespeeld en de interactie tussen de filmbeelden en de prachtige bewegingen van de danser is interessant. Ook wordt er een andere ruimte de wereld van de danser binnengebracht. Mooie natuurbeelden van wolken en bomen steken af tegen de beelden van een lichaam in beweging.
|